Haai!

Welkom op mijn weblog over (almost) everything that's on my mindSmile. Have fun! 

6 Handshakes..

Ik hoorde laatst een interessante theorie: namelijk dat je iedere willekeurige persoon op deze aardbol binnen 6 ‘handshakes’ (ofterwijl: kennissen/ mensen die elkaar kennen) kunt bereiken. Dat zou bijvoorbeeld inhouden dat iedere willekeurige persoon, dus ook bijvoorbeeld Obama, maar 6 kennissen van mij is verwijderd. In eerste instantie dacht ik:’dat is onzin, dat kan echt niet!’.

Tot dat ik er via hyves achter kwam hoeveel mensen elkaar via via kennen. Moet je maar eens opletten als je op een willekeurig profiel klikt, dat het je dan maar MAXIMAAL 6 mensen kost voordat je weer bij jezelf terug bent (gemiddeld dan he, en als je de goede persoon aanklikt). Toen ben ik deze theorie gaan overwegen, ik denk dat er wel een kern van waarheid in zit. Als je je bedenkt hoeveel mensen 1 persoon al kent!

 En dan lijkt Obama opeens helemaal niet zo ver weg meer. Bijvoorbeeld: Ik hoef maar 1 kennis te hebben met bijvoorbeeld een achterneef in Amerika. Die achterneef woont in de straat bij de honden uitlater van iemand uit de regering. Die gene in de regering gaat wel eens biljarten met een collega van Obama, die dus weer Obama zelf kent.

Klinkt niet heel ongeloofwaardig toch?

 Dan ben ik er weer vandoor, ik ga maar eens  bij Obama op de koffie!

What you chase may not be worth catching..

Keep Dreaming

Ik verveel me kapot, doe mijn ogen dicht en droom weg naar een zonnig vakantieland met witte stranden en een azuurblauwe zee. Ik lig in m’n bikini op het strand, onder een prachtige roze parasol, met een lekkere cocktail in m’n hand te genieten van het ruisen van de zee, en natuurlijk van de mooie jongens die in een zwembroek langs paraderen.

Dan denk ik terug aan de laatste keer dat ik echt op het strand lag. Ik lag op mijn veels te kleine handdoekje met zo’n 2 centimeter ruimte tussen mijn handdoekje en die van de buren, Op een strand dat meer uit uitgetrapte sigaretten dan uit zand bestond. Na 15 minuten lag ik me al stierlijk te vervelen en bovendien werd het zo heet dat ik toch maar besloot om een keertje een duik in de zee te gaan nemen.

Ik sta op en brand meteen mijn voeten aan het veels te hete zand, ik strek een sprintje naar het zeewater (dat overigens vol ligt met chipszakjes en andere rotzooi) en loop het water in. BRRR, VEELS TE KOUD! Toch maar kopje onder, en dan herinner ik me dat zeewater zout is! Dus met een droge keel en pijn aan mijn ogen kom ik weer boven. Ik probeer het zout uit mijn ogen te vegen en doe ze open en ik zie.. EEN VIS! Op nog geen meter afstand van me! En als ik ergens een hekel aan heb is het wel aan vissen in het water. Dus gillend ren ik het water uit op weg terug naar mijn handdoekje (au, au, au heet zand!). En plof daar weer neer op mijn handdoekje.

Kom, zeur ik tegen mijn zusje, we gaan, ik heb zo’n hekel aan het strand!

We moeten praten...

Lieverd, we moeten praten. Het gaat de laatste tijd niet meer zo goed tussen ons, vind jij dat ik? Ik heb het gevoel dat ik de laatste tijd niet meer echt tot je door dring. Als ik iets tegen je vertel dan krijg ik nog nauwelijks reactie van je. Terwijl ik vroeger altijd alles tegen je kon vertellen.

Weet je nog vroeger? Toen was alles nog goed, we waren verschrikkelijk gelukkig met elkaar en jij was toen nog een stuk vlotter als nu. Misschien ligt het wel aan mij, maar ik heb het gevoel dat alles tegenwoordig altijd van mijn kant moet komen. Ik werk een stuk harder voor onze relatie dan jij. 

Daarnaast merk ik ook dat ik ook weer naar anderen begin te kijken, laatst bijvoorbeeld zag ik er een die veel kleurrijker was dan jij. Ik weet het, ik had ook verwacht dat dit voor altijd zou zijn, en dat jij de ware voor mij was. Maar in die twee jaar dat ik jou heb leren kennen heb ik nu ook je minpunten ontdekt, en die knagen toch wel aan onze relatie.

 

Ik heb een geweldige tijd met je gehad, maar nu wordt het tijd om je te laten gaan. Dag mobieltje..

Make Room

Plaatje dat ik op internet gevonden heb.

Tsja, denk daar maar eens over naKnipoog

Meer geluk dan wijsheid

Meer geluk dan wijsheid, dat is mijn lijfspreuk. Ik ben namelijk een verschrikkelijke geluksvogel. Alles wat ik wil wordt me gewoon aangedragen. Als je me niet gelooft: hier een paar voorbeelden.

Toen ik voor het eerst van mijn leven ging snorkelen in Griekenland. Zag ik op de zeebodem naast een heleboel zand en schelpen een pakje geld ter waarde van 210 euro. Een paar jaar later, op mijn zestiende bedacht ik dat ik eigenlijk op zich wel een scooter zou willen. Kreeg ik 3 dagen later gratis de tweedehandse scooter van mijn oom! Weer een paar jaar later, een week nadat ik begon met zoeken naar een kamer in Nijmegen werd me een kamer van 15 vierkante meter aangeboden in het hartje van het centrum samen met twee leuke klasgenootjes. Voor de duidelijkheid, hier kwam geen SSHN of kijkavond aan te pas.
Anyway, you get my point, right?

Nou dit lijkt natuurlijk helemaal geweldig. Je zou zeggen niks te klagen, toch? En dat is nu juist waar ik nu eens eindelijk naar hartenlust over wil zeuren: Ik heb niks om over te zeuren!
Want niks om over te zeuren betekend dat ik me ga zitten vervelen achter de computer.

Geen blog inspiratie, geen boeiende verhalen, geen heftige emoties, geen ingewikkelde intriges, geen hoog oplopende ruzies, geen enge ziektes, geen angst- en dwangstoornissen, geen voorspellende dromen, niet het talent om water in wijn te laten veranderen of gouddraad uit stro te spinnen. Waar het leven voor anderen soms een woeste zee is, is de mijne een rustig kabbelend beekje ergens op een tropisch eiland.

En omdat ik niks te zeuren heb. Ga ik maar op zoek naar de kleinste, nietigste puntjes in mijn leven die nog niet helemaal op de I zitten. Met als gevolg dat ik dus kritiek ga geven op dingen die ik normaal gesproken best leuk vind. Dat veranderd dan weer mijn voorheen zo smetteloze, onschuldige kijk op de wereld! Met als gevolg dat ik dadelijk dus met een depressie opgescheept zit omdat ik alles zo somber in zie! Misschien is dat nog niet eens zo’n slecht idee, dan heb ik tenminste weer iets om over te zeuren!

Snap je nu hoe verschrikkelijk het is om altijd geluk te hebben? Godzijdank is mijn leven lang niet altijd zo perfect als vandaag.

Met dank aan Michelle;-)

True story

Het loopt al tegen middernacht. Ik loop in mijn eentje door het bos, met in mijn hand alleen een zaklamp die nog wat licht werpt op mijn pad. Behalve de 2 meter voor mijn voeten die verlicht wordt door mijn zaklamp, is het bos helemaal in het duister gehuld. En behalve de takjes die knappen onder mijn voeten, en af en toe het slaan van vleugels is het hier muisstil. De takken van de dennenbomen slaan in mijn gezicht. Ik veeg het mengsel van zweet en bloed van mijn gezicht, een paar keer bezwijk ik bijna onder het gewicht van de zware kar die ik achter me aan trek. Op die kar liggen mijn twee pas vermoorde lijken. Ik loop verder over het smalle bospaadje.

Ik stop even om op adem te komen. Maar dan hoor ik voetstappen. In de verte zie ik alleen het lichtje van een lamp die steeds dichter bij komt. ‘Wie loopt er nu op dit tijdstip nog in zijn eentje door het bos?’, is de eerste gedachte die door mijn hoofd schiet. Dan is het lichtje opeens weer verdwenen. ‘Halloo?’, roep ik, ‘is daar iemand?’. Maar het blijft muisstil in het bos. Voor een paar seconden sta ik verstijfd van angst te luisteren naar de stilte. Dan zie ik het lichtje opeens weer. Ik hoor nu ook snelle voetstappen en het is duidelijk dat er iemand mijn kant op komt rennen. Er bekruipt me een angstig gevoel, wat is deze persoon van plan? Dan zie ik iets glinsteren! Wat is dat? Een mes? Ik sta op het punt om weg te rennen, maar roep voor de zekerheid nog maar een keer. ‘Hallo? Is daar iemand?’… Er volgt een lange stilte..

Dan hoor ik de stem van mijn collega: “Hallo! Is de spooktocht goed gegaan bij jou?, wat waren ze bang he!”. En dan kan ik eindelijk weer opgelucht adem halen…

De Mosselpan

Mijn zusje is twee jaar jonger dan ik, ze was dus 5 toen ik 7 was. In die tijd liep ze al een hele week te zeuren bij mama wanneer we nou eens mosselen zouden eten. Dus iedere dag dat we met ons gezin aan tafel zaten en het eten op tafel stond klonk het:’wanneer eten we nou mosselen?’.

Op een zaterdagavond zitten we weer eens met zijn allen aan tafel en mama zet trots een grote pan op tafel. Ze haalt de deksel eraf en de hele pan blijkt vol met mosselen te zitten. “Kijk eens Michelle’, zegt mama, “vanavond eten we mosselen, lekker he?”. Michelle trekt een vies gezicht. “Wat is er?” vraagt mama, “Je wilde toch zo graag een keer mosselen eten?”. “ja”, zegt Michelle, “maar toch niet nu!”.

Wie mooi wil zijn...

Ik weet dat het ontzettend cliché klinkt dat vrouwen in hun leven meer pijn moeten verduren dan mannen. Maar het is toch echt waar! En dan ga ik het niet eens hebben over bevallingen en dergelijke. Laten we maar beginnen met een van de grootste kwellingen die een vrouw wel moet doorstaan en een man niet: op pumps lopen! Eerlijk! De eerste minuten denk je altijd: ooh dat valt wel mee, maar aan het eind van de dag heb je geen voeten meer over door die vervloekte dingen! Nog niet overtuigd van het vrouwenleed mannen? Dan raad ik jullie aan om je benen eens met een Epileerapparaat te epileren!

Ja het is een eigen keuze om mezelf zo te kwellen maar als ik met mijn 1.57 niet de hele dag ‘wat ben jij klein zeg’ aan m’n kop wil horen zal ik wel moeten! En als er EEN ding is wat je zeker NIET moet doen op pumps dan is het wel shoppen. Goed, dit gezegd hebbende kan ik eindelijk met mijn verhaal beginnen…

De woensdag is altijd mijn vrije dag en vorige week besloten een vriendin en ik dus om maar eens lekker te gaan shoppen op onze vrije dag. En omdat m’n crush ook in hetzelfde dorp woont, en je dus altijd het risico hebt om hem tegen te komen! Moest ik er dus natuurlijk op m’n best uitzien, dat begrijp je natuurlijk wel. Dus die morgen steek ik m’n voeten toch maar weer in mijn 7 cm pumps en ga op weg naar m’n vriendin. We vertrekken naar het centrum en ja hoor, na 15 minuten bloeden m’n tenen (de schoenen waren een maat te klein!) en lag het vel al van m’n hakken. Maar goed dapper hield ik vol en heb mezelf uiteindelijk nog een paar uur gepijnigd met die rot schoenen. En denk je dat ik hem tegen kwam? Mooi niet dus he. Teleurgesteld vertrokken we weer op weg naar huis. Voor niks de hele dag op die pumps gelopen dus! Thuis op de bank schop ik die rotdingen uit.

De volgende dag was weer een schooldag. Om 07:00 gaat de wekker en heb ik nog precies een kwartier voordat ik moet vertrekken. Met ochtendhumeur, vreselijk in de stress en met nog pijnlijke voeten van de vorige dag, spring ik uit bed, trek snel mijn ‘het-is-te-vroeg-om-iets-leuks-aan-te-trekken’ outfit aan, vergeet m’n haren te kammen en m’n tanden te poetsen en doe maar snel mascara op (dat kost het minste tijd). Omdat ik geen tijd meer heb om te ontbijten vertrek ik dan maar zonder ontbijt naar de bushalte. Ik stap met mijn duffe kop in de bus en plof chagrijnig op de eerste de beste lege stoel neer. “Halooooo”, klinkt het achter me, en ja hoor.. Drie keer raden wie dat was..

Mijn theelepeltjes theorie

Jazeker, ik, hopeloze romanticus heeft het voor elkaar gekregen om, binnen een maand, in een feministe te veranderen! Hoe heb ik dat voor elkaar gekregen? Nou, het begon allemaal met een quote uit een Harry Potter (!) film. De precieze tekst kan ik nergens meer terugvinden, vandaar een eigen interpretatie:

Hermelien zit in de leerlingenkamer van griffoendor, te vertellen dat ze zo gestrest wordt van proefwerken, huiswerk, cijfers, kledingcrisis, jaloezie en haar liefdesleven. Ron snapt niet waar ze zich zo druk over maakt. Waarop Hermelien zegt: dat komt omdat jij de emotionele reikwijdte hebt van een theelepeltje!

En als je daar een beetje beter over nadenkt heeft ze daar eigenlijk groot gelijk in! Waar vrouwen zowel in het dagelijks leven als psychisch kunnen multitasken. Kunnen mannen maar 1 ding tegelijk denken!

Een voorbeeld uit mijn eigen ervaring: op de middelbare school had ik mondeling Nederlands. En stresskip als ik dan ben was ik daar al best lang voor aan het blokken. Uiteindelijk ging ik dan toch naar school en heb ik die toets gehaald. Helemaal gelukkig bel ik mijn (destijds) vriendje. ‘Ik heb het gehaald!’ roep ik in de telefoon, en als reactie krijg ik terug ‘Oh, leuk voor je’, en de rest van het gesprek was hij niet te genieten. Wat bleek er nou aan de hand te zijn? De batterijen van zijn telefoon waren bijna leeg! Jawel echt!

Vandaar mijn conclusie, jongens kunnen maar 1 ding tegelijk voelen of denken. Het lukte hem niet meer om blij te zijn voor mij omdat in zijn hoofd alleen maar plaats was voor zijn chagrijnigheid vanwege zijn mobiel. Hiermee vind ik voldoende bewezen te hebben dat jongens het emotielevel van een theelepeltje hebben! Nou mag je ze natuurlijk niet allemaal over een kam scheren en er zijn ook echt wel uitzonderingen. Maar ja, de uitzondering bevestigd de regel!